Teresa Nowicka nie zgodziła się wejść do rezydencji. Wybrała niewielką kawiarnię przy stacji kolejowej, gdzie przez okno widziała przystanek i ludzi spieszących do pracy. Dominik przyjechał bez Wiktora. Towarzyszyła mu tylko prawniczka Ewa Malec, której nie łączyły z rodziną dawne interesy.
Kobieta miała ponad sześćdziesiąt lat i nosiła wytartą skórzaną torbę. Rozpoznała Dominika natychmiast, lecz zanim usiadła, spytała o Klarę.
— Czy ta dziewczyna nadal u pana pracuje?
— Tak. Jej zatrudnienie nie zależy od tego, co powie pani dzisiaj.
— Właśnie dlatego przyszłam. Wiem, jak szybko potrafią znikać ludzie, którzy przeszkadzają Wiktorowi.
Teresa opowiedziała o wieczorze sprzed dziewięciu lat. Śnieg zaczął padać jeszcze przed kolacją. Ojciec Dominika miał gości w gabinecie, a Emilia wymknęła się z salonu, by zobaczyć Bruna. Pies trenował tego dnia z Samuelem i odpoczywał w pomieszczeniu gospodarczym obok szklarni.
— Skąd pani wie, dokąd szła moja siostra? — zapytał Dominik.
— Bo poprosiła mnie o klucz do bocznych drzwi. Nie dałam jej go. Powiedziałam, że zrobiło się za ciemno. Była zła, ale nie płakała. To pamiętam.
Po pewnym czasie Teresa usłyszała szczekanie od ogrodu. Zaraz potem Wiktor wezwał ją do kuchni i kazał przygotować gorącą wodę oraz koce. Nie wyjaśnił, dla kogo. Gdy spytała o Emilię, odpowiedział, że dziewczynka śpi u siebie.
— Poszłam na górę — mówiła Teresa. — Łóżko było puste. Powiedziałam o tym pańskiemu ojcu. Wiktor wszedł między nas i zapewnił, że dziewczynka zapewne poszła do oranżerii. Wtedy jeszcze tak nazywaliśmy szklarnię.
Dominik zacisnął dłoń na filiżance.
— A potem?
— Potem zaczęło się szukanie. Tylko że ludzie szli tam, gdzie wskazywał Karas. Przede wszystkim nad staw. Samuel krzyczał, żeby otworzyć szklarnię. Później usłyszałam, że to on nie dopilnował furtki.
Teresa wyjąła z torby zeszyt o poplamionej okładce. Nie był to cudownie odnaleziony dziennik. Prowadziła go przez lata, zapisując dyżury, dostawy i dodatkowe polecenia. Kiedy zwolniono ją po pogrzebie Emilii, zabrała prywatny notes, bo nikt nie uznał go za dokument służbowy.
Ewa poprosiła, żeby Teresa nie oddawała go Dominikowi bez pokwitowania. Zrobili zdjęcia stron i spisali, kto od tej chwili ma dostęp do oryginału. W notatkach widniała godzina dziewiętnasta pięćdziesiąt: „S.B. przy furtce, zamknięta”. O dwudziestej dziesięć: „W.K. odwołuje S.B. ze szklarni”. Dalsza linijka była przekreślona.
— Co tam było? — spytał Dominik.
— Nie pamiętam dokładnie. Nie będę udawała, że pamiętam każde słowo. Ale przekreśliłam ten wiersz następnego dnia, kiedy kazano mi przepisać raport.
— Kto kazał?
— Wiktor. Pański ojciec siedział wtedy przy łóżku pani matki. Po śmierci Emilii niewiele do niego docierało.
Ewa zapisała uwagę. Zeszyt wskazywał na zmianę relacji, lecz sam nie dowodził, co stało się z dziewczynką. Zależało jej, żeby Dominik pojął różnicę.
— To materiał do sprawdzenia, nie wyrok — powiedziała. — Potrzebne będą akta postępowania, w tym oryginalne zeznania, opinie i sposób zabezpieczenia miejsca znalezienia ciała.
Dominik zgodził się. Potem poprosił Teresę o zgodę na oficjalne przekazanie jej informacji prokuraturze. Kobieta nie odpowiedziała od razu.
— Przez dziewięć lat bałam się, że ktoś przyjdzie pod moje drzwi — wyznała. — A jeszcze bardziej bałam się, że gdybym wtedy nie milczała, Emilia mogłaby mieć szansę.
Dominik nie próbował jej pocieszać łatwymi słowami. Sam znał to uczucie. Tyle że jego milczenie zaczęło się później, gdy Samuel prosił o spotkanie, a on kazał ochronie nie wpuszczać go na teren domu.
Zanim wyszli z kawiarni, Teresa poprosiła o coś jeszcze. Chciała, żeby Klara nie dowiedziała się o jej zeznaniach z plotek pracowników. Dziewczyna miała własne wspomnienia i własny lęk, nie powinna otrzymać kolejnej wiadomości jak rozkazu. Dominik obiecał, że najpierw porozmawia z nią osobiście. Ewa zaznaczyła przy tym, że sama Klara zdecyduje, czy chce angażować się dalej.
Tego wieczoru pojechał z Klarą do jej rodziców. Nie zabrał Bruna, żeby nie męczyć starego psa. Samuel otworzył im w swetrze z przetartymi łokciami. Na widok Dominika jego twarz zesztywniała.
— Nie przyjechałem prosić o wybaczenie, bo najpierw muszę pana wysłuchać — powiedział Morawski. — Chcę wiedzieć, co pan widział.
Samuel wpuścił ich do kuchni. Na ścianie wisiało zdjęcie młodszej Klary stojącej przy owczarku. Obok leżał pudełkowy organizer na lekarstwa. Samuel zauważył spojrzenie Dominika i odwrócił fotografię do ściany.
— Bruno znalazł drzwi — zaczął. — Nie Emilię. To ważna różnica. Na moje polecenie ruszył w stronę szklarni, a potem zaczął drapać. Trzy razy i cisza. Tak go uczyłem: jeśli ktoś jest za zamkniętą przeszkodą, nie wolno mu rzucać się na nią bez końca.
— Słyszał pan Emilię?
— Usłyszałem uderzenie, jakby metal oparł się o metal. I coś, co mogło być wołaniem. Wicher zagłuszał wszystko. Nie powiem panu dziś, że rozpoznałem głos dziecka. Wtedy również nie byłem pewien.
— Dlaczego pan nie wyważył drzwi?
Samuel spuścił głowę.
— Próbowałem zdjąć skobel. Wtedy przybiegł Wiktor z dwoma ludźmi. Powiedział, że Emilia wyszła przez furtkę i każdy ma przeszukiwać brzegi stawu. Kiedy zaprotestowałem, zarzucił mi, że marnuję czas. Kazał zabrać mnie do pokoju ochrony.
— Mógł pan później powiedzieć śledczym.
— Powiedziałem. Pokazywałem miejsce, które wskazał pies. W protokole zostało tylko, że straciłem kontrolę nad furtką. A potem mój obrońca mówił, żebym przestał upierać się przy psie, bo zabrzmię niewiarygodnie.
Klara poczuła, jak przez długi stół kuchenny wraca do niej wstyd tamtych lat. Sąsiedzi patrzyli na jej rodzinę jak na ludzi, którzy dopuścili do śmierci dziecka. Ojciec nie umiał im wyjaśnić, dlaczego nawet jego własne słowa nie trafiły do akt w sposób, który rozpoznawał.
— Wrócił pan tam po zwolnieniu? — zapytała Ewa, która tym razem przyłączyła się do rozmowy telefonicznie za zgodą Samuela.
— Nie. Najpierw miałem zakaz zbliżania się do posesji. Potem nie chciałem już oglądać tamtego miejsca. Ale zachowałem kopię jednego pisma.
Samuel wyjął z szuflady złożoną kartkę. Była to prośba o dopuszczenie oględzin szklarni, skierowana do prowadzącego sprawę prokuratora przed zakończeniem postępowania. Na dole widniało potwierdzenie jej wpływu.
Dominik czytał ją dwukrotnie. Samuel nie wymyślił szklarni po latach. Mówił o niej, zanim zapadł wyrok.
— Czy odpowiedziano panu?
— Tak. Odmówiono. Napisano, że miejsce nie ma związku ze zdarzeniem, ponieważ dziewczynkę znaleziono w stawie.
Wtedy Dominik dostrzegł na marginesie datę odmowy. Decyzję sporządzono dwa dni przed terminem, w którym według oficjalnego protokołu sprawdzono wszystkie pomieszczenia gospodarcze.
Ta rozbieżność nie dowodziła jeszcze kłamstwa. Ale oznaczała, że ktoś uznał szklarnię za nieważną, zanim ją dokładnie zbadano.
Kto podjął tę decyzję i na czyjej informacji się oparł? Odpowiedzi trzeba było szukać nie w pamięci Bruna, lecz w dokumentach, które ktoś uznał za ostateczne.
Przeczytaj Część 4, by dowiedzieć się, czego zabrakło w aktach śledztwa.
