— Proszę nie dotykać tego psa.
Ostrzeżenie padło z końca długiego stołu, zanim Klara Biernacka zdążyła cofnąć rękę. Stała przy kominku w rezydencji pod Warszawą, a pod jej palcami spoczywał siwiejący pysk starego owczarka niemieckiego.
Jeszcze chwilę wcześniej Bruno warczał na gości. Dwunastu ludzi w drogich ubraniach starało się nie zwracać na niego uwagi. Tymczasem pies, który zwykle nie dopuszczał nikogo do siebie, usiadł spokojnie obok dwudziestopięcioletniej pokojówki.
Klara nie wiedziała, co zrobić. Miała po prostu wrócić do swoich obowiązków, a nie stać w centrum uwagi całego stołu. Nie próbowała przywołać zwierzęcia ani zdobyć jego zaufania na pokaz. Kiedy owczarek znalazł się obok, zobaczyła, jak napięte ma ciało i jak niespokojnie śledzi ruchy ludzi. Odezwała się więc do niego tak, jak nauczono ją wiele lat temu. Reakcja psa zaskoczyła nawet ją.
Dominik Morawski powoli wstał od stołu.
Miał trzydzieści cztery lata i stał na czele jednej z najbardziej wpływowych rodzin przestępczych w okolicach Warszawy. Jego pracownicy wiedzieli, że kiedy zwracał na coś uwagę, nikt nie powinien mu przerywać.
— Klaro, co pani przed chwilą do niego powiedziała?
Dziewczyna odsunęła dłoń.
— Przepraszam, proszę pana. Wyglądał na przestraszonego.
— Nie o to pytałem.
Klara spojrzała na psa, potem na swojego pracodawcę.
— Powiedziałam mu tylko, że jest bezpieczny.
Dominik obszedł stół i zatrzymał się przy kominku.
— Jakich dokładnie słów pani użyła?
— „Spokojnie, Kapitanie. Jesteś w domu”.
Przy drugim końcu stołu cicho zadźwięczał kieliszek. Wiktor Karas przestał jeść, lecz Dominik nawet na niego nie spojrzał.
— Kapitanie? — powtórzył, wpatrując się w owczarka.
— Tak, proszę pana.
Dominik odwrócił się do szefa ochrony.
— Danielu, jak ten pies ma na imię?
— Bruno, szefie.
— Od kiedy?
— Odkąd pański ojciec przywiózł go do domu.
Dominik ponownie spojrzał na Klarę.
— Więc dlaczego nazwała go pani Kapitanem?
Nie odpowiedziała. Bruno przysunął się do niej i wtulił ciężki łeb w jej dłoń.
Dominik poczuł znajomy ucisk w gardle. Pies należał kiedyś do jego młodszej siostry, Emilii. Dziewczynka miała dwanaście lat, kiedy dziewięć zim temu zmarła.
Po pogrzebie Bruno przestał spać na swoim posłaniu. Każdego wieczoru kładł się przy tylnych drzwiach, z pyskiem skierowanym ku ogrodowi, jakby nadal na kogoś czekał. Dominik sprowadzał weterynarzy i treserów, a nawet specjalistę od psów policyjnych. Żaden z nich nie zdołał przywrócić mu dawnej ufności.
A teraz ten sam pies stał z zamkniętymi oczami i pozwalał obcej dziewczynie głaskać siwiejące uszy.
Dominik przez lata widział, jak zwierzę odsuwa się od wyciągniętych dłoni. Nie chodziło tylko o to, że Bruno się zestarzał. Zniknęło coś, co kiedyś łączyło go z Emilią: beztroska gotowość do zabawy, ufność, potrzeba bliskości. Patrząc na Klarę, Dominik po raz pierwszy od bardzo dawna zobaczył w nim tego samego psa, którego pamiętał ze wspólnych wieczorów z siostrą. I właśnie dlatego nie potrafił zlekceważyć usłyszanych słów.
— Klaro — odezwał się Dominik ciszej. — Proszę usiąść.
Spojrzała na gości.
— Jestem w pracy, proszę pana.
— Wiem.
Odsunął krzesło obite jasnym welurem, tuż obok własnego miejsca.
— Proszę.
Dwanaście par oczu śledziło Klarę, kiedy niepewnie usiadła na brzegu siedziska. Nie była przyzwyczajona do miejsca przy tym stole, zwłaszcza obok człowieka, którego wszyscy tak się obawiali.
— Dominik, pies jest stary — wtrącił Wiktor. — Zwierzętom zdarza się pomylić ludzi. Nie róbmy z tego przedstawienia.
— W takim razie nie rób — odparł Dominik, nawet się nie odwracając.
Wiktor spuścił wzrok.
Dominik uklęknął przy Brunie i położył dłoń na jego obroży. Pies nie zaprotestował, ale jedną łapę nadal trzymał przy bucie Klary.
— Skąd zna pani to polecenie?
Klara splotła dłonie na kolanach.
— Mój tata szkolił psy.
— Policyjne?
— Głównie ratownicze. Uczono je szukać zaginionych ludzi.
— Tutaj, pod Warszawą?
— Tak.
— Jak się nazywał?
— Samuel Biernacki.
Dominik znieruchomiał.
Znał to nazwisko. Znał je każdy, kto pracował w rezydencji dziewięć lat wcześniej. Samuel Biernacki odpowiadał za bezpieczeństwo terenu w noc śmierci Emilii. Według ustaleń śledztwa zostawił otwartą furtkę ogrodową. Dziewczynka wyszła podczas zamieci, a rano znaleziono jej ciało w zamarzniętym stawie za posesją.
Samuel został skazany za zaniedbanie obowiązków. Dominik nigdy więcej z nim nie rozmawiał.
W jego pamięci nazwisko Biernackiego było nierozerwalnie związane z najgorszym porankiem życia. Nie spodziewał się usłyszeć go przy własnym stole, z ust dziewczyny, którą przed chwilą prosił, żeby usiadła obok niego. Zerknął na Bruna, jakby starszy pies mógł potwierdzić albo zaprzeczyć temu, co właśnie powiedziała. Bruno trwał przy Klarze, spokojny i nieporuszony.
— Samuel Biernacki jest pani ojcem?
— Tak, proszę pana.
Wiktor gwałtownie odsunął krzesło.
— Dominik, chyba lepiej omówić to na osobności.
Dopiero teraz Dominik spojrzał w jego stronę.
— Jeśli chcesz, możesz wyjść.
Wiktor pozostał na miejscu.
— To pani ojciec szkolił Bruna? — zapytał Dominik, znów zwracając się do Klary.
— Tak. Od szczeniaka.
— Jeszcze zanim trafił do naszej rodziny?
Dziewczyna skinęła głową i pogładziła psa między uszami. Ogon Bruna przesunął się powoli po dywanie.
— Dlaczego więc nikt mi nie powiedział, że wcześniej nazywał się Kapitan?
Klara popatrzyła na starego owczarka. Wiedziała, że wszyscy przy stole czekają na prostą odpowiedź. Ale Dominik zadał niewłaściwe pytanie.
— Bo to nie było jego imię, proszę pana.
Dominik zmarszczył brwi.
— Więc co to było?
Klara wzięła oddech.
— Tak mój ojciec wołał na niego, kiedy potrzebował, żeby pies zaprowadził kogoś do domu.
