Biuro Wiktora mieściło się na drugim piętrze odnowionej kamienicy niedaleko centrum Krakowa.
Na ścianach wisiały zdjęcia budynków, które kupił i wyremontował w ciągu ostatnich lat.
Wśród nich Henryk rozpoznał Motel Pod Klonami.
Dawniej cieszył się z sukcesów syna, nie pytając zbyt często, skąd wziął kapitał na pierwsze inwestycje.
Tym razem nie przyszedł z gratulacjami.
Towarzyszyła mu Marta Olszewska, a Wiktor od początku spotkania dawał do zrozumienia, że uważa jej obecność za obrazę.
„To rodzinna sprawa, tato”.
„Dlatego potrzebujemy kogoś, kto sprawdzi dokumenty, zanim znowu uwierzymy sobie na słowo”, odpowiedział Henryk.
Na stoliku obok stało zdjęcie Wiktora z ojcem z uroczystości otwarcia pierwszego odnowionego budynku.
Henryk pamiętał, że syn zaprosił go wtedy na przecięcie wstęgi i podziękował publicznie za przykład ciężkiej pracy.
Nigdy jednak nie rozmawiali o tym, jak Wiktor zdołał zdobyć środki na przedsięwzięcie.
To wspomnienie zabolało go bardziej niż widok drogich mebli.
Przez dwadzieścia lat oklaskiwał sukces, którego początki mogły kryć cudzą krzywdę.
Nie chciał odbierać synowi żadnego osiągnięcia, na które naprawdę zapracował, ale nie mógł dłużej pozwalać, aby jego własna duma zastępowała rachunki i pytania.
Marta rozłożyła przed sobą notes i poprosiła, żeby rozmowa dotyczyła kolejno każdego dokumentu.
Wiktor położył na biurku teczkę z kopiami.
Pierwsza kartka przypominała zgodę na przelew sto osiemdziesięciu tysięcy złotych.
Na dole znajdował się podpis ojca, a powyżej wpisano nazwę firmy Wiktora.
Henryk pamiętał charakterystyczne przeciągnięcie ostatniej litery własnego nazwiska.
Podpis rzeczywiście wyglądał znajomo.
„Sam mi to dałeś”, powiedział Wiktor. „Byłeś po operacji, chciałeś, żebym ratował interes”.
Henryk nie zaprzeczył pochopnie.
Zamknął oczy i wrócił myślami do szpitalnej sali sprzed dwudziestu lat.
Pamiętał plik druków przyniesiony przez syna, prośbę o podpisanie kilku upoważnień i pośpiech, z jakim Wiktor odłożył teczkę.
Nie pamiętał jednak żadnej rozmowy o inwestowaniu tak dużej sumy w prywatną firmę syna.
„Mogłem podpisać formularz”, przyznał. „Nie zgadzałem się na przelew dla twojej spółki”.
„Teraz wygodnie ci tak mówić”.
Marta poprosiła o oryginał.
Wiktor oświadczył, że go nie ma, bo dokumenty sprzed tylu lat zostały przeniesione do archiwum.
Prawniczka zapisała tę informację, nie komentując wiarygodności podpisu na podstawie przesłanej fotografii.
„Chciałabym zobaczyć również umowę, która uzasadniała tę płatność”, powiedziała.
„To była wewnętrzna decyzja firmy”.
„Jakiej firmy? Pańskiej czy pańskiego ojca?”
Wiktor odsunął krzesło.
„Nie będę odpowiadał na przesłuchaniu we własnym biurze”.
Henryk położył na blacie zdjęcie wpisu z dawnej księgi.
„Ewa Tomaszewska zapisała, że ta suma wymaga wyjaśnienia z tobą. A ty powiedziałeś mi, że pieniądze zabrała Anna”.
Wiktor przez chwilę wpatrywał się w fotografię.
„Anna nie miała pojęcia, jak działał ten sklep. Zobaczyła przelew i zaczęła mnie oskarżać”.
„Czy zabrała choć złotówkę?”
„Nie powiedziałem, że zabrała dokładnie tę kwotę”.
„Powiedziałeś mi, że uciekła z pieniędzmi. Pamiętam to zdanie”.
Wiktor zmienił temat i zaczął opowiadać o inwestycjach, które później przynosiły dochody.
Wyliczał naprawy wykonane w sklepie i rachunki, które opłacał, kiedy ojciec chorował.
Henryk nie kwestionował tej pomocy.
Nie rozumiał jednak, dlaczego syn używa jej jako odpowiedzi na pytanie o los Anny.
„Gdybyś przyszedł wtedy do mnie i powiedział, że potrzebujesz pieniędzy, porozmawialibyśmy”, stwierdził.
„Zawsze znalazłbyś sposób, żeby odmówić mnie, a dać jej”.
To zdanie zawisło między nimi.
Henryk nie wiedział, że Wiktor od tak dawna porównuje każdą ojcowską decyzję z tym, co otrzymywała siostra.
Zrozumiał jednak, że zazdrość nie zamienia kłamstwa w konieczność.
„Nie miałem jednego dziecka”, powiedział cicho. „Miałem dwoje”.
Henryk zapytał też o pocztówkę, którą dostał po zniknięciu córki.
Wiktor utrzymywał, że znalazł ją w porannej poczcie i nie miał powodu wątpić w jej autentyczność.
„Dlaczego więc zawsze ty odpowiadałeś na pytania o Annę?” spytał Henryk.
„Bo ktoś musiał cię chronić przed kolejnym rozczarowaniem”.
„Nie prosiłem, żebyś decydował, ile prawdy zdołam znieść”.
Wiktor spojrzał w stronę okna.
Przez chwilę wyglądał jak chłopiec przyłapany na kłamstwie, który usiłuje nie przyznać, że w ogóle je wypowiedział.
Jednak był dorosłym człowiekiem i przez lata podejmował świadome decyzje.
Henryk nie pozwolił sobie zapomnieć o tej różnicy.
Marta zapisała dokładne słowa obu mężczyzn, nie sugerując, że same w sobie rozstrzygają sprawę.
Kiedy Marta zapytała o listy wysłane przez Annę, Wiktor po raz pierwszy przestał udawać obojętność.
Henryk pokazał mu kopie odpowiedzi na firmowym papierze.
„To stare świstki. Każdy mógł je napisać”.
„Mógł”, przyznała Marta. „Dlatego nie przesądzamy autorstwa. Ale możemy ustalić, kto miał wtedy dostęp do papieru firmowego i korespondencji”.
Wiktor nie odpowiedział.
Zamiast tego przesunął ku ojcu kartkę z propozycją ugody.
Zobowiązywał się zapłacić za leczenie Anny i oddać jej część pieniędzy, pod warunkiem że rodzina zachowa milczenie i nie będzie zwracać się do żadnej instytucji.
Henryk nie podpisał dokumentu.
„Najpierw muszę porozmawiać z Anną. To jej życie próbujesz załatwić jednym przelewem”.
„Jeśli zaczniesz rozgłaszać tę historię, ucierpią wszyscy”, ostrzegł Wiktor.
„Już ucierpieli. Anna straciła ojca na dwadzieścia lat, a ja straciłem córkę. Ty miałeś nas obu pod ręką i pozwoliłeś nam wierzyć, że drugi nie chce nas znać”.
Wiktor odwrócił wzrok.
Nie przeprosił.
Henryk wyszedł bez podania mu ręki.
Na ulicy zadzwoniła Ilona z motelu.
Powiedziała, że znalazła w systemie wiadomość od Wiktora z poleceniem usunięcia rzeczy z pokoju dwunastego jeszcze przed końcem opłaconego pobytu.
Odmówiła wykonania polecenia, bo wiedziała, że Anna trafiła do szpitala.
Teraz bała się utraty pracy, ale była gotowa przekazać wiadomość prawniczce.
„Niech pani niczego nie kasuje i nie naraża się na niepotrzebne ryzyko”, powiedziała Marta. „Umówimy bezpieczny sposób zachowania kopii i wyjaśnimy, co można z nią zrobić”.
Henryk pomyślał o tym, że gdyby Zosia przyszła po pieniądze dzień później, mogłaby nie zastać w motelu ani matki, ani rzeczy.
Zimno przeszło mu po plecach.
Przed wizytą u Anny Henryk wstąpił do pobliskiej piekarni.
Kupił drożdżówkę dla Zosi, bo dziewczynka wspominała, że najbardziej lubi te z serem, i zostawił ją pod opieką znajomej pracownicy szpitala na czas rozmowy z matką.
Zosia zapytała, czy pan Wiktor jest jej wujkiem.
„Tak”, odpowiedział Henryk.
„To dlaczego mama się go boi?”
Henryk przez moment szukał słów.
„Są między nimi sprawy, w których dorośli postąpili bardzo źle. Nie musisz niczego za nich naprawiać. I nie musisz spotykać się z kimś tylko dlatego, że jest rodziną”.
Zosia skinęła głową i wróciła do książki.
Henryk wiedział, że pewnego dnia będzie chciała usłyszeć więcej.
Postanowił, że wtedy opowie jej prawdę w sposób odpowiedni do jej wieku, bez nakładania na nią obowiązku wyboru strony.
W szpitalu Anna obejrzała zdjęcie rzekomej zgody ojca.
Jej spojrzenie zatrzymało się nie na podpisie, lecz na dacie.
„Tego dnia Wiktor przyszedł do mnie z listem”, powiedziała. „Twierdził, że sam go napisałeś. Zachowałam go, choć przez lata nie miałam siły czytać”.
„Masz go w teczce?”
„Nie. Zostawiłam go w pudełku z rzeczami Piotra. Zosia wie, gdzie je trzymamy”.
Henryk nie poprosił dziecka, by samo szukało kolejnego bolesnego dowodu.
Postanowił pójść po pudełko razem z Anną, kiedy będzie na to gotowa.
Ale usłyszawszy słowa córki, zrozumiał już, że nie wolno mu odkładać najważniejszej rozmowy.
Czy list naprawdę wyszedł spod ręki ojca, czy ktoś po raz drugi przemówił w jego imieniu?
Przeczytaj Część 6, by zobaczyć, co Anna odkryje w zachowanym liście.
