Słowa Anny nie dawały Henrykowi spokoju przez całą noc.
Siedział w szpitalnym korytarzu z kubkiem wystygłej herbaty i próbował przypomnieć sobie, kto dwadzieścia lat wcześniej odbierał pocztę w jego sklepie.
Odpowiedź była tak oczywista, że aż trudna do przyjęcia.
Wiktor.
Syn pomagał mu wtedy prowadzić dokumentację, otwierał korespondencję i umawiał dostawców.
Henryk ufał mu bez zastrzeżeń.
Jeśli przyszły listy adresowane do ojca, Wiktor mógł zobaczyć je pierwszy.
Nie oznaczało to jeszcze, że je ukrył.
Henryk postanowił nie zamieniać podejrzenia w wyrok bez sprawdzenia faktów.
Przed świtem Henryk wrócił myślami do dawnych poszukiwań.
Zgłosił wtedy zaginięcie córki i wielokrotnie pytał o nią znajomych ze szkoły tańca.
Usłyszał, że Anna jest dorosła i mogła wyjechać z własnej woli, a Wiktor pokazywał mu pocztówkę, która tę wersję zdawała się potwierdzać.
Henryk pojechał nawet do Łodzi, bo ktoś widział tam dziewczynę podobną do Anny.
Wrócił z niczym, a później nie wiedział już, gdzie szukać.
Teraz rozumiał, że niepowodzenie poszukiwań i brak wiadomości nie dowodziły tego, iż córka chciała zerwać kontakt.
Znał tylko fragment historii, który przepuszczono przez cudze ręce.
Przerażało go, jak łatwo przez lata zaakceptował tę niepełną wersję jako jedyną możliwą.
Rano lekarka przekazała mu, że Anna reaguje na leczenie, ale nadal potrzebuje obserwacji i nie jest w stanie odbyć długiej rozmowy.
Wyniki badań wskazywały na poważne zakażenie, które mogło rozwijać się od wielu dni.
Konieczne były dalsze kroplówki, leki i kontrolowanie oddychania.
Henryk podziękował i zapytał o możliwość pozostawienia numeru telefonu na wypadek pogorszenia stanu córki.
Zosia zasnęła poprzedniej nocy w niewielkim pokoju dla rodzin pacjentów, zorganizowanym przy pomocy szpitalnego pracownika socjalnego.
Henryk uprzedził personel, że dziewczynka jest pod jego opieką, i poprosił o pomoc w ustaleniu formalności na najbliższe dni.
Nie chciał, by dziecko musiało po raz kolejny zastanawiać się, gdzie będzie spało.
Kiedy Zosia obudziła się, poprosiła o bułkę z serem.
Po raz pierwszy od chwili wejścia do skupu złota zjadła coś bez pośpiechu.
„Mama zawsze mówiła, że nie lubi prosić ludzi o pieniądze”, odezwała się nagle.
„Dlatego poszłaś do sklepu sama?”
„Kazała mi poprosić recepcjonistkę o lekarza. Ale usłyszałam, że już nie możemy zostać w motelu. Pomyślałam, że jeśli sprzedam pierścionek, zapłacę za pokój i lekarstwa”.
Henryk nie miał serca tłumaczyć, że dziecko nie powinno ponosić takiej odpowiedzialności.
Zamiast tego powiedział jej wyraźnie, że następnym razem, kiedy ktoś bliski zachoruje tak mocno, powinna od razu prosić dorosłego o wezwanie pomocy.
Zosia powtórzyła jego numer telefonu i zapisała go w małym notesie.
Zosia wspomniała jeszcze o Piotrze, swoim ojcu.
Kiedy żył, zabierał ją w soboty na pobliski plac zabaw i uczył naprawiać drobne rzeczy zamiast od razu je wyrzucać.
Zmarł, gdy dziewczynka miała siedem lat.
Anna po jego śmierci długo nie chciała sprzedać żadnej pamiątki, nawet gdy brakowało im pieniędzy.
„Pierścionka też nie chciała oddać”, powiedziała Zosia. „Dopiero wczoraj powiedziała, że zdrowie jest ważniejsze od wszystkich przedmiotów”.
Henryk popatrzył na pudełko, które nadal nosił w kieszeni płaszcza.
Dopiero teraz pojął, jak trudna musiała być dla Anny decyzja, by rozstać się z prezentem od ojca, którego — jak sądziła — nie miała już prawa zobaczyć.
Dopiero potem otworzyli szarą teczkę.
Henryk nie robił tego przy Wiktorze ani w obecności przypadkowych osób.
Zosia powiedziała, że mama trzymała tam ważne papiery i że pozwoliła dziadkowi je zabrać.
W środku były dokumenty medyczne, akt urodzenia dziewczynki, rachunki i kilka kopert z pożółkłymi brzegami.
Na pierwszej kopercie widniał adres skupu złota, który od czterdziestu lat nie zmienił swojej siedziby.
Na odwrocie Anna napisała datę sprzed dziewiętnastu lat.
Włożyła do środka kopię listu, który wtedy wysłała, oraz krótką odpowiedź na firmowym papierze.
„Ojciec nie życzy sobie kontaktu. Prosimy uszanować jego wolę”.
Nie było podpisu Henryka.
Na dole ktoś dopisał ręcznie inicjał litery W.
Druga koperta pochodziła z następnego roku.
Anna pytała w niej, czy ojciec wyzdrowiał po zabiegu i czy może choć raz spotkać się z nim bez obecności brata.
Odpowiedź była niemal identyczna.
W trzeciej, napisanej już kilka lat później, prosiła tylko o wiadomość, czy ojciec jeszcze żyje.
Henryk przeczytał wszystkie trzy kopie dwa razy.
Nie miał przed sobą dowodu, że listy dotarły do Wiktora, ale pamiętał firmowy papier i sposób, w jaki syn stawiał literę W.
Przypomniał sobie również coś, czego od lat nie chciał dotykać pamięcią.
Po zniknięciu Anny Wiktor przyniósł mu pocztówkę.
Na odwrocie było kilka zdań, rzekomo napisanych przez córkę: że wyjeżdża, nie chce być szukana i zaczyna życie od nowa.
Henryk przechowywał ją w zamkniętej szufladzie, choć nigdy nie uważał tego pożegnania za wystarczające wyjaśnienie.
„Mama naprawdę pisała do pana?” spytała Zosia.
„Nie wiedziałem o tych listach”.
„To dlaczego do niej pan nie przyjechał?”
Pytanie trafiło w miejsce, które Henryk przez dwie dekady osłaniał pracą i milczeniem.
„Szukałem jej. Ale nie znałem adresu, a wiadomości, które miałem, mówiły, że nie chce mnie widzieć. Powinienem był sprawdzić je dokładniej”.
Nie chciał przekonywać dziewczynki, że jego bezradność była czyjąś wyłączną winą.
To on zbyt długo pozwalał, by ktoś inny rozmawiał za niego z własną córką.
W porze obiadu przyszedł telefon od Ilony.
Recepcjonistka powiedziała, że Wiktor dowiedział się o obecności Anny w motelu kilka tygodni wcześniej, kiedy zobaczył jej nazwisko w zestawieniu rezerwacji.
Z początku pytał tylko o datę wyjazdu, lecz później dwukrotnie odwiedził pokój dwunasty.
Po drugiej rozmowie Anna miała wyraźnie zaczerwienione oczy.
„Nie usłyszałam całej rozmowy”, zaznaczyła Ilona. „Nie mogę więc powiedzieć, o co się kłócili. Ale widziałam, że pani Anna się bała”.
Henryk podziękował za uczciwe rozróżnienie między tym, co kobieta widziała, a tym, czego jedynie się domyślała.
Sam zamierzał trzymać się tej zasady.
W przeciwnym razie znów ktoś niewinny mógłby ucierpieć od cudzego oskarżenia.
Po południu Anna miała dość sił, by powiedzieć kilka zdań.
Kiedy zobaczyła szarą teczkę, dotknęła palcem pierwszej koperty.
„Dostałam taką odpowiedź, gdy mieszkałam w Łodzi. Chciałam wtedy wrócić do Krakowa”.
„Dlaczego wyjechałaś?” zapytał Henryk.
Anna długo patrzyła w okno.
„Wiktor powiedział, że okradłam sklep. Że nie chcesz słuchać wyjaśnień. A kiedy próbowałam ci pokazać, co znalazłam w rachunkach, nie dopuścił mnie do ciebie”.
Henryk pamiętał tamten okres.
Syn doniósł mu o brakujących pieniądzach, a później o wyjeździe siostry.
Jednak nigdy nie pokazał dokumentu, na którym Anna przyznałaby się do kradzieży.
„Nie oskarżyłem cię”, powiedział.
„Mnie powiedział coś zupełnie innego”.
Anna zaczęła ciężej oddychać.
Pielęgniarka poprosiła o zakończenie wizyty.
Henryk zapewnił córkę, że nie będzie więcej naciskał, a ona skinęła głową i wskazała na teczkę.
„Na samym dole. Jest tam kartka, którą zachowałam przed wyjazdem”.
W poczekalni Henryk wysunął z teczki złożoną kopię starego potwierdzenia przelewu.
Widniała na nim kwota sto osiemdziesiąt tysięcy złotych oraz numer rachunku firmy, którą Wiktor założył właśnie w tamtym czasie.
W rubryce opisanej jako osoba zlecająca wpisano nazwisko Henryka.
A jednak Henryk nie pamiętał żadnej zgody na taki przelew.
Na dole, obok daty, zobaczył dopisek wykonany pismem syna: „rozliczyć po rozmowie z ojcem”.
W tej chwili zrozumiał, dlaczego Anna nie chciała zostawić teczki w motelu.
Nie rozumiał jeszcze tylko jednego: kto przez dwadzieścia lat korzystał z pieniędzy, za których zniknięcie obwiniono jego córkę.
Aby zobaczyć, dokąd zaprowadzi Henryka ślad dawnego przelewu, czytaj dalej w Części 4.
