Za zieloną bramą nie było żadnego szyldu ani światła w oknach od strony drogi.
Dawny pensjonat stał w głębi ogrodu, za długim podjazdem wysypanym żwirem.
Policjanci, którzy pierwsi dotarli na miejsce, usłyszeli od środka krótki dźwięk urządzenia medycznego.
Wobec podejrzenia, że wewnątrz może przebywać uprowadzone dziecko wymagające pilnej pomocy, funkcjonariusze weszli na teren posesji wraz z ratownikami.
Agata Sokołowska była na miejscu.
Nie wiedziała, czy znalezione dokumenty prowadzą do Emilii, czy do innej dziewczynki, której również trzeba będzie pomóc.
W jednym z pomieszczeń odkryli łóżko z aparaturą i niewielką postać pod jasnym kocem.
Obok siedziała kobieta w pielęgniarskim fartuchu.
Natychmiast uniosła obie ręce, a potem wskazała dziecko.
— Proszę najpierw do niej. Oddycha, ale jest bardzo osłabiona. Od rana próbowałam przekonać lekarza, żeby przeniósł ją do szpitala.
Kobieta przedstawiła się jako Dorota Maj.
Miała podkrążone oczy i dłonie drżące ze zmęczenia.
Na pytanie, dlaczego nie wezwała pomocy wcześniej, odpowiedziała, że zabrano jej telefon, a ludzie Wilka pilnowali wyjścia.
Dopiero po południu odzyskała na chwilę stary aparat i wysłała wiadomość do bratanka.
Ratownicy przejęli opiekę nad dziewczynką.
Jej stan ocenili jako poważny, lecz bezpośrednio po przybyciu potwierdzili oddech i oznaki krążenia.
W dokumentacji przy łóżku widniało nazwisko „Nina Kowal”, jednak Dorota powiedziała bez wahania:
— To Emilia Halicka. Znam ją z wizyt w klinice. Zmuszono mnie, żebym używała innego imienia.
Policjanci zabezpieczyli zapisy, leki i urządzenia.
W pomieszczeniu obok znaleźli torby przygotowane do wyjazdu, a na podłodze stały jeszcze nierozpakowane kartony.
Przy bocznym wyjściu zatrzymano mężczyznę, który próbował odjechać białym samochodem medycznym.
Sam Adrian Wilk został zatrzymany niedługo później na drodze prowadzącej do Krakowa.
To, co zrobił, miało być wyjaśnione przez śledczych.
Najważniejsze w tej chwili było jednak to, że dziewczynka nie została wywieziona.
Agata zadzwoniła do Ryszarda z telefonu służbowego, gdy karetka była już w drodze.
— Znaleźliśmy dziewczynkę. Pielęgniarka rozpoznała Emilię. Ratownicy ją przewożą. Jest żywa, ale potrzebuje intensywnej opieki.
Ryszard nie potrafił odpowiedzieć.
Usiadł na krześle, na którym wcześniej czekał z atlasem Olka, i przycisnął dłoń do ust.
Przez chwilę miał przed oczami trumnę, puste miejsce pod białą wyściółką i chłopca klęczącego w błocie.
— Czy mogę ją zobaczyć? — spytał w końcu.
— Lekarze zdecydują, kiedy będzie to bezpieczne. Proszę przyjechać do szpitala i nie kontaktować się z doktorem Wilkiem ani jego współpracownikami.
Weronika usłyszała rozmowę.
Podeszła do męża, lecz zatrzymała się o krok od niego.
— Ona żyje?
— Tak. Ale nie wiemy jeszcze, w jakim jest stanie.
W samochodzie jechali bez słowa.
Ryszard ani razu nie spojrzał na telefon.
Nie chciał widzieć wiadomości od ludzi, którzy już wcześniej składali mu kondolencje i teraz domagaliby się wyjaśnień.
Dla nich był to sensacyjny zwrot.
Dla niego oznaczał córkę, która od wielu godzin mogła cierpieć bez wiedzy, czy ktokolwiek jej szuka.
Na oddziale dziecięcym lekarz dyżurny wyjaśnił, że Emilia pozostawała pod wpływem substancji hamujących świadomość i wymagała obserwacji, badań oraz leczenia następstw długiego osłabienia.
Nie obiecywał szybkiego powrotu do zdrowia.
Zespół miał monitorować jej oddychanie, pracę serca i stan neurologiczny.
— Czy mogła usłyszeć, co do niej mówiono? — zapytał Ryszard.
— Nie wiemy. Takie stany bywają różne. Proszę nie zakładać ani tego, że niczego nie pamięta, ani tego, że pamięta wszystko — odpowiedział lekarz.
Dopiero wtedy Ryszard pojął, ile pytań zadawał w ciągu ostatnich godzin tylko po to, żeby usłyszeć gwarancję. Chciał wiedzieć, że córka wróci do szkoły, znowu będzie się śmiała i zapomni o zamkniętym pokoju. Lekarz nie dał mu tego zapewnienia. Zaproponował za to spokojny plan opieki i regularne rozmowy o postępach.
— Proszę też zadbać o siebie — dodał. — Dziecko potrzebuje obok siebie dorosłych, którzy potrafią zachować spokój, nawet kiedy sami są przerażeni.
Ryszard usiadł przy ścianie i po raz pierwszy tego dnia pozwolił sobie na zwykłe zmęczenie. Nie musiał już wydawać rozkazów, żeby udowodnić, że kocha Emilię.
— Czy ona wie, że jesteśmy? — zapytała Weronika.
— Na razie nie możemy tego stwierdzić. Proszę jej niczego nie narzucać, kiedy zacznie odzyskiwać świadomość.
Ryszardowi pozwolono wejść na kilka minut.
Za szybą zobaczył twarz Emilii, znacznie bledszą, niż pamiętał, i rękę leżącą na jasnym prześcieradle.
Nie zawołał jej imienia.
Przysunął tylko krzesło, tak aby, gdyby otworzyła oczy, nie zobaczyła pustego miejsca.
Weronika pozostała na korytarzu.
Policja chciała ponownie z nią rozmawiać, tym razem w obecności pełnomocnika.
Nie sprzeciwiała się.
Przed odejściem zapytała Ryszarda, czy Emilia będzie chciała ją zobaczyć.
— Tego nie mogę obiecać za nią — odpowiedział.
Ryszard poprosił Agatę, żeby przekazała Olkowi i jego babci wiadomość o odnalezieniu Emilii.
Nie zadzwonił do chłopca bezpośrednio, nie chcąc przerywać mu odpoczynku po przesłuchaniu. Policjantka obiecała skontaktować się z rodziną i upewnić się, że oboje wiedzą, iż dziewczynka trafiła pod opiekę lekarzy.
Po chwili Agata wróciła z krótką wiadomością.
— Babcia powiedziała, że Olek od rana siedział przy oknie i pytał, czy już coś wiadomo. Kiedy usłyszał, że Emilia żyje, rozpłakał się. Chciał tylko wiedzieć, czy jest jej ciepło.
Ryszard spojrzał na cienki koc leżący na szpitalnym łóżku.
To pytanie chłopca, proste i pozbawione jakiegokolwiek oczekiwania, zostało z nim dłużej niż wszystkie słowa współczucia wypowiedziane na cmentarzu.
Kiedy drzwi się zamknęły, pomyślał, że jeszcze tydzień temu sam decydował, co córka powinna robić, jak spędzać czas i z kim może się spotykać.
Teraz nie miał prawa podejmować za nią także tej decyzji.
Następnego dnia Dorota złożyła obszerne zeznania.
Powiedziała, że Wilk kazał jej opiekować się dzieckiem przewiezionym z kliniki pod fikcyjnym nazwiskiem.
Zapewniał, że rodzice zgodzili się na dyskretne leczenie.
Kiedy usłyszała w radiu o pogrzebie Emilii, zrozumiała, że opowiedziano jej kłamstwo.
Spróbowała wyjść, ale mężczyzna pilnujący budynku odebrał jej telefon.
— Mogłam wcześniej zauważyć, że coś jest nie tak — przyznała policjantce. — Na początku wierzyłam dokumentom. Potem bałam się, że jeśli zacznę działać nierozważnie, zostawię ją samą.
Agata nie zwolniła jej z odpowiedzialności ani nie nazwała bohaterką.
Zabezpieczyła jej relację i zorganizowała ocenę jej roli w zdarzeniach.
Istotne było również to, że Dorota przez cały czas próbowała podtrzymywać opiekę nad dziewczynką, a w końcu przekazała informację, która pozwoliła ją odnaleźć.
Po dwóch dobach lekarze zgodzili się, aby Ryszard odwiedził Emilię ponownie.
Tym razem poruszyła powiekami, gdy usłyszała znajomy głos.
Otworzyła oczy tylko na chwilę.
— Tato? — wyszeptała.
Ryszard poczuł łzy na policzkach.
— Jestem, kochanie. Nigdzie nie idę.
Dziewczynka próbowała poruszyć ręką, a on podał jej własną.
— Mówiłam mamie, że boję się tych kropli — szepnęła. — Dlaczego nikt mnie nie słuchał?
Nie potrafił odpowiedzieć tak, by tamtego strachu już nie było.
Wiedział jednak, że gdy Emilia odzyska siły, będzie musiał wysłuchać jej do końca, nawet jeśli każde słowo okaże się oskarżeniem.
Co Emilia pamięta z dni spędzonych pod opieką Wilka? Odpowiedź przyniesie Część 5.
