Piotr Krawiec pojawił się w sądzie rodzinnym w drogim płaszczu i z teczką dokumentów pod pachą.
Nie spojrzał na Karolinę, choć siedziała kilka krzeseł dalej.
Najpierw zapytał swoją pełnomocniczkę, czy na korytarzu są dziennikarze.
Sprawa Kacpra przyciągnęła uwagę prasy po tym, jak ktoś przekazał jednej z redakcji informację o rzekomo „odnalezionym bliźniaku z ulicy”.
Karolina nie wiedziała, skąd nastąpił przeciek.
Za radą prawniczki poprosiła, by nie publikowano zdjęć ani danych pozwalających rozpoznać dzieci.
Nie zamierzała zamieniać cudzego dzieciństwa w widowisko, nawet jeśli mogłoby to wywrzeć nacisk na urzędników.
Rozprawa dotyczyła przede wszystkim tymczasowej opieki i bezpieczeństwa chłopca.
Postępowanie karne w sprawie dokumentacji porodowej toczyło się osobno.
Piotr utrzymywał, że to on jest prawnym ojcem Kacpra i że chłopiec powinien wrócić do znanego sobie środowiska.
Nie potrafił jednak wyjaśnić, dlaczego po śmierci Heleny pozbawił dziecko dostępu do mieszkania i nie zadbał o jego opiekę.
— Chciałem znaleźć właściwe rozwiązanie — powiedział.
Sędzia poprosiła o konkrety: z kim rozmawiał, gdzie chłopiec miał nocować i czy ktoś powiadomił instytucje odpowiedzialne za ochronę dzieci.
Piotr odpowiadał coraz krócej.
Karolina czekała na swoją kolej, trzymając w dłoniach chusteczkę, której ani razu nie użyła.
Bała się nie tylko decyzji sądu.
Bała się także tego, że jej gniew zabrzmi głośniej niż potrzeby Kacpra.
Kiedy ją poproszono o wypowiedź, opowiedziała o spotkaniu na chodniku, szpitalnych dokumentach i badaniach genetycznych.
Nie twierdziła, że zna wszystkie okoliczności przekazania dziecka.
Zapewniła natomiast, że jest gotowa współpracować z kuratorem, psychologiem i opiekunami, także wtedy, gdy procedury potrwają dłużej, niż pragnęłaby jako matka.
— Chcę, żeby Kacper był bezpieczny — powiedziała.
— Nie potrzebuję, żeby dzisiaj ktokolwiek nazywał mnie zwyciężczynią.
Sąd nie przesłuchiwał dziecka publicznie na korytarzu ani nie stawiał go naprzeciw dorosłych walczących o opiekę.
Wysłuchanie Kacpra odbyło się w warunkach odpowiednich do jego wieku, z uwzględnieniem opinii psychologa.
Chłopiec powiedział, że chce nadal widywać Oliwiera i Karolinę, ale boi się nagłych przeprowadzek.
Nie zgodził się na spotkanie z Piotrem bez obecności osoby, której ufał.
Oliwier przez cały dzień chodził po mieszkaniu niespokojny.
Wiedział, że od wyniku zależy, czy Kacper będzie mógł częściej przychodzić do ich domu.
— A jeśli sąd powie, że nie? — spytał Marka.
— Wtedy będziemy dalej robić to, co wolno i co mu pomaga — odpowiedział ojciec.
— Nie możemy przestać być przy nim tylko dlatego, że ktoś nie potrafi załatwić wszystkiego od razu.
Po kilku dniach wydano postanowienie o zabezpieczeniu sytuacji Kacpra.
Utrzymano nadzór odpowiednich służb, ograniczono możliwość podejmowania przez Piotra samodzielnych decyzji dotyczących chłopca i rozpoczęto przygotowania do umieszczenia go pod opieką Karoliny, jeśli dom oraz wsparcie rodzinne spełnią wymagane warunki.
Nie była to jeszcze ostateczna decyzja o pochodzeniu ani pełni praw rodzicielskich.
Karolina odetchnęła, ale nie urządzała święta.
Wcześniej odwiedziła ich kuratorka, obejrzała warunki mieszkaniowe i długo rozmawiała z Oliwierem.
Nie sprawdzała tylko metrażu pokoju ani liczby łóżek.
Pytała, co chłopiec czuje na myśl o drugim dziecku i czy dorośli wiedzą, jak pomogą obu synom, jeżeli wspólne mieszkanie okaże się trudniejsze niż wspólne rysowanie.
Oliwier odpowiedział, że chce poznać brata, ale nie chce oddawać mu swoich rzeczy bez pytania.
Kuratorka uznała to za uczciwą odpowiedź.
Karolina również.
Do tej pory, kiedy próbowała wyobrazić sobie powrót Kacpra, widziała przede wszystkim puste łóżko, które należy przygotować.
Zapominała, że Oliwier przez dziesięć lat budował swoje przyzwyczajenia w domu, w którym był jedynym dzieckiem.
Po wyjściu kuratorki poszli razem do sklepu.
Karolina nie chciała sama wybierać wszystkiego dla Kacpra.
Kupili prostą lampkę, dodatkowy komplet pościeli i pudełko na pamiątki, które będzie mógł zamknąć, jeśli zechce zachować coś wyłącznie dla siebie.
— A co, jeśli on będzie chciał spać przy włączonym świetle? — zapytał Oliwier.
— To postaramy się mu pomóc.
— Ja kiedyś też chciałem.
— Pamiętam.
Chłopiec przeszedł kilka kroków w milczeniu.
— Czy ty wtedy byłaś smutna, bo myślałaś o drugim dziecku?
Karolina zatrzymała wózek sklepowy.
Nie mogła odpowiedzieć, że ani razu o nim nie myślała.
Ale nie chciała też, aby Oliwier uwierzył, że jego dzieciństwo było jedynie pocieszeniem po stracie.
— Czasem byłam smutna — przyznała.
— I jednocześnie bardzo szczęśliwa, że mam ciebie.
Te dwie rzeczy mogą być prawdziwe.
Oliwier zastanowił się nad tym i w końcu włożył do koszyka jeszcze jeden kubek.
Taki sam jak jego własny, tylko w innym kolorze.
— Żebyśmy wiedzieli, który jest czyj — wyjaśnił.
Najtrudniejsza rozmowa czekała ją dopiero wieczorem.
Kacper zadzwonił z domu zastępczego.
— Powiedzieli, że mogę kiedyś mieszkać u ciebie.
— Taką możliwość teraz sprawdzają.
— Czy będę musiał wyrzucić zdjęcie mamy Wiktorii?
— Nie.
— A jeśli będę za nią płakał?
— Też nie będziesz musiał tego ukrywać.
Chłopiec milczał chwilę.
— W takim razie chciałbym spróbować.
W tym samym tygodniu policja przeprowadziła dalsze czynności wobec Piotra Krawca i Romana Wierzbickiego.
Weryfikacja przelewów, dawnego rozliczenia usług i akt urzędowych wskazała na powiązania, których nie dało się wytłumaczyć zwykłym doradztwem.
Znaleziono też korespondencję, w której Wierzbicki obiecywał „uregulowanie dokumentów dziecka” po otrzymaniu zapłaty.
Doktor Elżbieta Dąbek, przesłuchana jako osoba związana ze sporządzeniem dokumentacji, przyznała, że informację o śmierci drugiego dziecka przekazano jej jako gotową decyzję administracyjno-medyczną.
Nie obejrzała ponownie noworodka, choć podpisała dokument o zgonie.
Jej wyjaśnienia nie usuwały odpowiedzialności za podpis ani nie przesądzały, czy uczestniczyła świadomie w całym planie.
Śledczy sprawdzali rozbieżności między jej relacją a zeznaniami innych pracowników.
Karolina nie poprosiła o osobiste spotkanie z lekarką.
Przez lata wyobrażała sobie, że gdyby kiedyś mogła spojrzeć jej w twarz, natychmiast wiedziałaby, czy mówi prawdę.
Teraz rozumiała, że prawda wymaga czegoś więcej niż spojrzenia i przeprosin.
Wymagała dat, podpisów, świadków i ludzi, którzy zgodzą się ponieść konsekwencje swoich decyzji.
Marek przyniósł jej w tym czasie wiadomość od byłej sąsiadki Heleny.
Kobieta pamiętała, że przed śmiercią starsza pani wielokrotnie próbowała skontaktować się z jakąś rodziną w Warszawie.
Nie wiedziała z kim, lecz widziała na stole zaadresowaną kopertę i zdjęcie dwóch niemowląt.
Koperty nie było w rzeczach zabezpieczonych po Helenie.
Karolina poinformowała o tym Joannę Lis, zamiast zaczynać własne poszukiwania.
Kilka dni później aspirantka przekazała wiadomość, która zmieniła kierunek śledztwa.
Piotr, początkowo zaprzeczający wszystkiemu, przyznał, że wiedział o nielegalnym pochodzeniu dokumentów Kacpra.
Twierdził jednak, że nie był osobą, która wybrała konkretne dziecko i zorganizowała jego wywiezienie ze szpitala.
— Kto to zrobił? — zapytała Karolina.
— Ustalamy, czy jego nowe wyjaśnienia są wiarygodne — odparła policjantka.
— Na razie wskazał na kogoś, kogo pani znała od dawna.
Karolina pomyślała o lekarzach, położnej i dawnym dyrektorze.
Nie przyszło jej do głowy, że nazwisko z ust Piotra połączy noc porodu z jednym z najbardziej zwyczajnych wspomnień jej rodziny.
Kto naprawdę wybrał chłopca w zielonym kocyku i dlaczego?
Odpowiedź, a wraz z nią najtrudniejsza decyzja Karoliny, czeka w Części 6.
