Daniel nie wiedział, ile czasu klęczał na mokrym asfalcie.
Nikodem patrzył na niego z coraz większym niepokojem, jakby kolejna chwila milczenia oznaczała odmowę pomocy.
Wreszcie mężczyzna schował fotografię do wewnętrznej kieszeni płaszcza i wyjął telefon.
— Roman, wybierz sto dwanaście — polecił kierowcy.
— Powiedz, że w ośrodku świętego Mateusza jest kobieta, której od rana nie można dobudzić.
Ja przekażę dyspozytorce szczegóły.
— A samochód?
— zapytał Roman, wskazując rozbity reflektor.
— Samochód poczeka.
Roman oddał mu telefon po nawiązaniu połączenia.
Daniel podał dyspozytorce nazwę ośrodka i wszystko, co powiedział mu chłopiec.
Nie twierdził, że zna stan Emilii.
Odpowiadał na pytania, a potem otrzymał polecenie, by niezwłocznie skierować się na miejsce i pozostawać w kontakcie.
Gdy skończył, zauważył, że Nikodem szczęka zębami.
Roman wyjął z bagażnika suchy koc, którym zwykle przykrywał rzeczy przewożone w aucie.
Daniel owinął nim chłopca i podał mu rękę, ale Nikodem nie ruszył się z miejsca.
— Przyjedzie pan naprawdę?
— zapytał.
— Pójdę z tobą.
A jeśli mama będzie potrzebowała szpitala, pojedziemy za nią.
— Dorośli często mówią, że przyjdą.
Daniel nie znalazł odpowiedzi, która brzmiałaby uczciwie.
Zamiast obiecywać wszystko, zdjął własny szalik i zawiązał go chłopcu na szyi.
Dopiero wtedy Nikodem pozwolił mu się poprowadzić.
Ośrodek mieścił się w dawnym domu zakonnym kilka ulic dalej.
W niewielkim holu pachniało mokrą odzieżą i zupą.
Za biurkiem stała Zofia Król, kierowniczka popołudniowego dyżuru.
Na widok Nikodema pobladła.
— Szukaliśmy cię!
— powiedziała.
— Kiedy pani Ania poszła po ratowników, wybiegłeś tylnymi drzwiami.
Nie można tak znikać, rozumiesz?
Chłopiec natychmiast cofnął się za Daniela.
— Powiedziałem, że mama nie wstaje.
Myślałem, że nikt mi nie wierzy.
Zofia uklękła przy nim.
— Wierzyliśmy ci.
Ratownicy już jadą.
Przepraszam, że nie wytłumaczyliśmy ci tego od razu.
Wyjaśniła Danielowi, że Emilia od kilku dni kaszlała i gorączkowała, lecz rano Nikodem uznał, że matka po prostu śpi.
Gdy po południu próbował ją obudzić i powiedział o tym pracownicy, natychmiast wezwano karetkę.
Chłopiec wybiegł, zanim zdążono zapewnić mu opiekę.
— A ten siniak?
— spytał Daniel, pokazując policzek Nikodema.
— Uderzyłem się o furtkę, kiedy biegłem — przyznał chłopiec.
— Ona się nie chciała otworzyć.
Zofia obejrzała otarcie i zapowiedziała, że ratownicy ocenią również jego stan.
Daniel poczuł wstyd, bo przez chwilę był tak skupiony na swoim odkryciu, że prawie zapomniał o bezpieczeństwie dziecka.
Zofia zaprowadziła ich na moment do małej świetlicy.
Na jednym z krzeseł leżał tornister Nikodema, a w środku zeszyt z niedokończonym rysunkiem mieszkania.
Chłopiec pokazał Danielowi dwa okna i trzecią, pustą kratkę.
— Tu miał stać stół, gdy mama znajdzie pracę — wyjaśnił.
— W ośrodku mamy tylko jedno łóżko dla niej i jedno dla mnie, ale pani Zofia mówi, że to nie będzie zawsze.
Daniel miał ochotę powiedzieć, że kupi im największe mieszkanie w mieście.
Powstrzymał się jednak.
Widział już, jak Nikodem przywiązuje się do każdego wypowiedzianego słowa.
Zapytał tylko, czy chłopiec lubi swoje zajęcia i czy ma kogoś, z kim może bezpiecznie porozmawiać.
Nikodem wskazał Zofię, choć zastrzegł, że mama jest najważniejsza.
Karetka wjechała na podwórze kilka minut później.
Daniel zobaczył Emilię dopiero wtedy, gdy ratownicy wynosili ją na noszach.
Była znacznie szczuplejsza niż na fotografii.
Jej jasne włosy leżały bezładnie na poduszce, a maska tlenowa zasłaniała połowę twarzy.
Nikodem wyrwał się do przodu.
— Mamo!
Ratowniczka zatrzymała go łagodnie.
Powiedziała, że mama musi szybko pojechać do szpitala, gdzie lekarze będą mogli jej pomóc.
Nie obiecywała niczego, czego nie mogła wiedzieć.
Chłopiec zacisnął dłonie na skraju koca.
Daniel chciał jechać karetką, lecz usłyszał, że musi zrobić miejsce zespołowi medycznemu.
Zofia zaproponowała, że zostanie z Nikodemem, dopóki nie uda się uzgodnić dalszej opieki.
Nie pozwoliła nieznanemu mężczyźnie zabrać dziecka wyłącznie na podstawie starego zdjęcia.
— To możliwe, że jestem jego ojcem — powiedział Daniel.
— Możliwe nie znaczy jeszcze ustalone — odparła spokojnie.
— Najważniejsze, żeby Nikodem był bezpieczny i wiedział, gdzie jest jego mama.
Daniel nie sprzeciwił się.
Podał Zofii swoje dane i numer telefonu, a potem zapytał chłopca, czy może pojechać do szpitala i dowiedzieć się, co u Emilii.
Nikodem spojrzał na fotografię wystającą z kieszeni płaszcza.
— Tylko nie zgub tego zdjęcia — poprosił.
— Nie zgubię.
Przed wyjazdem Daniel jeszcze raz zatrzymał się przy chłopcu.
— Ten kamień mógł kogoś skrzywdzić — powiedział spokojnie.
— Nie chcę, żebyś musiał robić coś tak niebezpiecznego, kiedy potrzebujesz pomocy.
Nikodem wbił wzrok w podłogę.
— Wiedziałem tylko, że pan ma duży samochód.
Mama mówiła, że kiedyś pan pomagał innym ludziom.
— Następnym razem szukaj pani Zofii, pani Ani albo innej zaufanej dorosłej osoby.
A ja zrobię wszystko, żebyś wiedział, jak się ze mną skontaktować.
Nie obiecał, że już nigdy nie wydarzy się nic złego.
Przytulił chłopca dopiero wtedy, gdy Nikodem sam zbliżył się i chwycił jego mokry rękaw.
W szpitalu Daniel dowiedział się niewiele.
Jako osoba, której pokrewieństwo z pacjentką nie zostało potwierdzone, nie mógł żądać informacji o leczeniu.
Pielęgniarka przekazała jedynie, że Emilia trafiła pod opiekę lekarzy i że należy poczekać na możliwość kontaktu.
Daniel usiadł na plastikowym krześle przy końcu korytarza.
Próbował przypomnieć sobie ostatnią rozmowę z Emilią.
Osiem lat wcześniej powiedziała przez telefon, że muszą porozmawiać po jego powrocie.
Leciał wtedy służbowo do Gdańska.
Dzień później jej numer przestał odpowiadać.
W mieszkaniu nie zastał nikogo, a na stole leżał klucz do jego domu.
Później matka powiedziała mu, że Emilia wyjechała za granicę.
Pokazała wiadomość, którą rzekomo od niej otrzymała.
Daniel nie zachował jej kopii.
Nie chciał wówczas wierzyć, że bliska osoba może zniknąć bez pożegnania, ale z czasem przestał zadawać pytania.
W poczekalni co jakiś czas otwierały się drzwi i wychodzili ludzie, którzy trzymali w rękach kubki z automatu albo dokumenty w przezroczystych koszulkach.
Daniel przyglądał się im z zazdrością.
Wiedzieli, kogo mają zawiadomić i jak przedstawiać się lekarzom.
On nie umiał nazwać własnej relacji z kobietą leżącą za ścianą.
Byłą narzeczoną?
Matką dziecka, które być może było jego synem?
Osobą, o której próbował zapomnieć i której nie potrafił przestać kochać?
Telefon zawibrował.
Zofia napisała, że Nikodem zjadł kolację, został obejrzany przez ratowników i odpoczywa pod jej opieką.
Przy wiadomości widniał rysunek małej dłoni z uniesionym kciukiem.
Daniel odczytał go kilka razy.
Niedługo przed północą z sali wyszła lekarka.
Wyjaśniła, że stan Emilii jest poważny i wymaga dalszego leczenia z powodu ciężkiego zakażenia układu oddechowego.
Rodzinę lub osobę upoważnioną przez pacjentkę poproszono o kontakt z oddziałem, kiedy stan chorej na to pozwoli.
Daniel skinął głową.
Rozumiał już, że pieniądze i nazwisko nie otworzą mu wszystkich drzwi.
Wyszedł przed budynek i zadzwonił do matki.
— Daniel?
O tej porze?
— odezwała się Teresa Wysocka.
— Spotkałem dziś syna Emilii.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Mamo?
Słyszysz mnie?
— Gdzie jest chłopiec?
— spytała wreszcie Teresa.
Daniel zacisnął palce na telefonie.
Nie zapytała, kim jest dziecko ani skąd wiedział, że Emilia ma syna.
Zapytała tylko, gdzie można go znaleźć.
— Skąd wiesz, że mówię o chłopcu?
— wyszeptał.
Teresa nie odpowiedziała.
Daniel zrozumiał, że pierwszego wyjaśnienia powinien zażądać nie od nieprzytomnej Emilii, lecz od własnej matki.
Dlaczego Teresa nie była zaskoczona?
Przeczytaj Część 3, by poznać początek tej tajemnicy.
