Wiktoria nie od razu zrozumiała, co powiedział chłopiec.
Przez siedem lat Konrad był człowiekiem, do którego dzwoniła, kiedy wspomnienie Eleny nie pozwalało jej zasnąć.
Teraz Łukasz wskazywał właśnie na niego jako na źródło strachu.
„Czy mama mówiła ci, żebyś poszedł z kimś, gdyby zniknęła?” zapytała.
„Tylko z panią. Ale miałem pokazać spinkę.”
Wiktoria rozejrzała się po ulicy.
Czarny samochód zniknął za skrzyżowaniem, a ludzie wrócili do swoich spraw.
Nie wiedziała, czy Elena uciekła sama, czy ktoś ją zabrał.
Wiedziała jedynie, że nie może zostawić dziecka na chodniku.
„Wrócimy do kawiarni. Będziemy wśród ludzi.”
Łukasz zawahał się.
„Mama mówiła, że nie wolno wsiadać do czarnego auta.”
„Nie wsiądziemy do żadnego auta.”
Właścicielka kawiarni, pani Alicja, podniosła przewrócone krzesło, kiedy wrócili.
Wiktoria bywała tu od lat, ale nigdy nie rozmawiały o niczym poza pogodą i kawą.
Teraz poprosiła o szklankę wody dla chłopca i możliwość skorzystania z telefonu stacjonarnego.
„Stało się coś złego?” spytała Alicja.
Wiktoria pokazała jej fotografię i serwetkę, lecz nie podała szczegółów dotyczących siostry.
„Potrzebuję pomocy, żeby ten chłopiec był bezpieczny. Proszę też nie mówić nikomu, że tu jesteśmy.”
Alicja wskazała stolik z dala od okien.
Przyniosła kanapkę, której Łukasz początkowo nie chciał dotknąć.
Dopiero kiedy Wiktoria usiadła obok niego, wziął pierwszy kęs.
Wiktoria zadzwoniła na numer alarmowy.
Powiedziała wyraźnie, że spotkała zaginioną od siedmiu lat siostrę, a jej małoletni syn został sam i obawia się mężczyzn, którzy mogli ją śledzić.
Dyspozytorka poprosiła, by pozostała w bezpiecznym miejscu, i skierowała patrol.
Wiktoria nie próbowała sama gonić samochodu.
Potem zadzwonił jej telefon komórkowy.
Na ekranie widniało imię Konrada.
Ręka automatycznie przesunęła się ku zielonej słuchawce, jakby odruch mógł naprawić wszystko.
Wiktoria odłożyła urządzenie ekranem do dołu.
„To ten pan?” zapytał Łukasz.
„Tak.”
Chłopiec ścisnął kubek dwiema rękami.
„Kiedy przychodził do schroniska, mama kazała mi być cicho. Ja zrobiłem zdjęcie, bo chciałem jej udowodnić, że go widziałem.”
„Ty zrobiłeś tę fotografię?”
„Telefonem pani z kuchni. Potem mi ją wydrukowała. Mama powiedziała, żebym schował.”
Wiktoria zerknęła na zdjęcie jeszcze raz.
Nie był to przypadkowo znaleziony obrazek.
Dziecko zachowało go dlatego, że dorośli nie zawsze wierzyli jego słowom.
Ta myśl zabolała ją bardziej, niż się spodziewała.
Patrol przyjechał po kilkunastu minutach.
Funkcjonariuszka przedstawiła się jako aspirant Anna Zawadzka i najpierw zapytała Łukasza, czy potrzebuje lekarza albo czy coś go boli.
Dopiero potem wysłuchała Wiktorii.
Zrobiła zdjęcia serwetki i fotografii, zapisała miejsce, w którym stała Elena, oraz kierunek odjazdu samochodu.
„Czy chłopiec jest pani krewnym?” zapytała.
„Jeżeli jego matką jest moja siostra, to siostrzeńcem. Ale jeszcze nie wiem, co się stało.”
Anna przyjęła tę odpowiedź bez zdziwienia.
Nie obiecała, że od razu odnajdzie Elenę.
Powiedziała natomiast, że zgłoszenie dotyczące dziecka i możliwego zagrożenia trzeba potraktować osobno od dawnej sprawy zaginięcia.
Poprosiła kolegę o kontakt z osobami odpowiedzialnymi za zabezpieczenie nagrań z pobliskich kamer.
Wiktoria miała pojechać z nimi do jednostki, by złożyć szczegółowe zeznania.
Przed wyjściem Łukasz pociągnął ją za rękaw.
„A jak mama wróci po mnie do kawiarni?”
Wiktoria poczuła, że nie ma prawa składać mu pustych obietnic.
„Zostawimy wiadomość u pani Alicji. Policja będzie wiedziała, gdzie jesteśmy. Nie będziesz musiał szukać jej sam.”
Alicja zapisała numer służbowy policjantki.
Obiecała przekazać informację wyłącznie jej, jeśli Elena się pojawi.
Na odchodnym wsunęła chłopcu do kieszeni mały papierowy woreczek z bułką.
Zanim ruszyli, Łukasz nagle wyciągnął rękę po fotografię.
Wiktoria podała mu ją, nie pytając, dlaczego tak bardzo jej pilnuje.
„Mama powiedziała, że nie mogę jej zgubić” wyjaśnił.
„Nie zgubimy. Policjantka też zrobiła zdjęcie, żebyśmy mogli pamiętać, co na niej jest.”
Chłopiec przytaknął, ale nie schował papieru od razu.
Wskazał na fragment ściany za Konradem.
„Tu jest napisane, kiedy mieliśmy się wyprowadzić. Pani z kuchni dopisała datę, żeby mama nie zapomniała.”
Wiktoria wcześniej nie zauważyła małej kartki przypiętej do tablicy ogłoszeń w tle.
Data na fotografii mogła pomóc sprawdzić, kiedy mąż pojawił się przed schroniskiem.
Powiedziała o tym Annie, która zrobiła dodatkowe zbliżenie zdjęcia.
To była pierwsza chwila, w której Wiktoria przestała traktować Łukasza wyłącznie jak przestraszone dziecko.
Nie obciążała go odpowiedzialnością za śledztwo.
Zrozumiała jednak, że przez ostatnie miesiące musiał nauczyć się zauważać rzeczy, na które dorośli nie chcieli patrzeć.
W komisariacie Wiktoria opowiedziała o wypadku sprzed siedmiu lat.
Przyznała, że nie widziała ciała siostry, a jedyną rozpoznaną rzecz przedstawił jej mąż.
Anna zapisała to powoli.
„Czy Konrad miał powód, żeby znać miejsce pobytu pani siostry?”
„Nie. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.”
To ostatnie zdanie brzmiało w ustach Wiktorii obco.
Jeszcze rano powiedziałaby po prostu: nie.
Kiedy Łukasz zasnął na krześle pod opieką pracownicy wspierającej dzieci podczas czynności, Wiktoria zadzwoniła do Magdy, znajomej prawniczki z czasów studiów.
Nie prosiła jej o załatwienie sprawy po znajomości.
Potrzebowała kogoś, kto przypomni jej, że strach nie jest dowodem, a dowody wymagają ochrony.
Magda znała Konrada z kilku rodzinnych spotkań.
Nigdy nie przepadała za jego zwyczajem odpowiadania za Wiktorię, nawet kiedy pytanie było skierowane wyłącznie do niej.
Wiktoria dawniej brała to za przejaw troski.
Teraz przypomniała sobie świąteczny obiad, podczas którego Elena chciała opowiedzieć o nieprawidłowych rachunkach.
Konrad nalał wszystkim wina i oznajmił, że siostry nie powinny psuć wieczoru rozmowami o pieniądzach.
Wiktoria poparła go, bo chciała uniknąć kłótni.
Elena wyjechała wcześniej, a przez następne dni odpowiadała na wiadomości coraz krócej.
„Nie próbuj dzisiaj oceniać całego małżeństwa” powiedziała Magda, kiedy Wiktoria o tym wspomniała.
„Zapisz wspomnienie i powiedz o nim prowadzącym. To oni ocenią, czy ma znaczenie.”
Wiktoria wyjęła notes.
Na pierwszej stronie zapisała godzinę spotkania w kawiarni i słowa chłopca o matce.
Na drugiej wypisała trzy pytania, na które potrzebowała odpowiedzi.
Kto rozpoznał spinkę z wraku?
Kiedy Konrad był przed schroniskiem?
I dlaczego Elena bała się go tak bardzo, że uciekła na sam widok samochodu?
„Nic nie usuwaj z telefonu. Nie uprzedzaj Konrada. Zapisuj godziny, ale nie prowadź własnego śledztwa” powiedziała Magda.
Wiktoria popatrzyła na nieodebrane połączenia.
Było ich sześć.
Ostatnie przyszło przed minutą.
Anna wróciła z korytarza i poinformowała, że wstępnie potwierdzono istnienie starej sprawy zaginięcia Eleny Halickiej.
Zamierzała przekazać nowe informacje prowadzącym ją funkcjonariuszom.
Powiedziała też, że na razie nie znaleziono kobiety z opisu Wiktorii.
W tym momencie telefon ponownie zawibrował.
Tym razem nie było połączenia, lecz wiadomość od Konrada.
„Wiem, że nie jesteś w domu. Porozmawiajmy, zanim wciągniesz w to kogoś obcego.”
Wiktoria pokazała ekran policjantce.
Anna poprosiła, by zachowała wiadomość i nie odpowiadała bez namysłu.
Zaraz potem nadeszła druga.
„Chłopiec jest z tobą, prawda?”
Wiktoria spojrzała na śpiącego Łukasza.
Konrad nie tylko wiedział, że opuściła kawiarnię.
Wiedział także o dziecku, o którego istnieniu nigdy wcześniej nie wspomniał.
Dlaczego jej mąż szukał chłopca, którego rzekomo nie znał?
Aby dowiedzieć się, skąd Konrad zna Łukasza, przeczytaj Część 3.
