Nazwisko Laury na wydruku sprawiło, że Natalia przestała udawać zdziwienie.
Oparła łokcie na kolanach i zakryła twarz dłońmi.
Jej matka tymczasem podeszła do biurka, wyciągając rękę po kartkę.
Nowak odsunął dokument, zanim zdążyła go dotknąć.
Uczynił to bez demonstracji; po prostu odłożył wydruk do teczki, tak jak odkłada się rzecz, której nie wolno zgubić.
„To moje dane” — oznajmiła Laura.
„Mam prawo zobaczyć, co o mnie wypisujecie”.
„Może pani poprosić o informacje dotyczące własnego wniosku” — odpowiedział Nowak.
„Nie mogę jednak przekazać pani dokumentów zawierających dane innej osoby bez sprawdzenia uprawnień”.
Odczułem wdzięczność za jego spokój.
Nie chciałem, by obrona mojego nazwiska zamieniła się w publiczną zemstę.
Sprawa była już dostatecznie poważna, a im mniej niepotrzebnych słów padnie tego dnia, tym łatwiej będzie później oddzielić fakty od emocji.
„Chcę wiedzieć jedno” — zwróciłem się do Laury.
„Czy upoważniłem cię kiedykolwiek do składania dokumentów w moim imieniu?”
„Nie bądź śmieszny.
Nie znam nawet twojego numeru dowodu”.
„Nie o numer dowodu pytam”.
Wtedy Natalia podniosła głowę.
„Mamo, przestań”.
To były pierwsze słowa, które skierowała do Laury bez szukania jej aprobaty.
Jej matka zacisnęła szczękę.
Spojrzałem na Natalię, czekając, aż powie więcej, ale zapadła cisza.
Rozmowę przerwał telefon Nowaka.
Zadzwoniła Marta Sokołowska, kierująca w naszym przedsiębiorstwie kontrolą dokumentacji klientów.
Potwierdziła, że wcześniejszy wniosek również nie doprowadził do podpisania umowy finansowania.
Rozpoczęto go w salonie pod Warszawą, a sprawa została zatrzymana, ponieważ brakowało osobistego potwierdzenia poręczyciela.
„Czy mogę porozmawiać z Martą?” — zapytałem.
Nowak włączył głośnik, uprzedzając rozmówczynię, kto jest obecny w gabinecie.
Marta odmówiła omawiania szczegółów drugiej sprawy przy Laurze i Natalii.
Ustaliliśmy, że przekaże zabezpieczone materiały kancelarii reprezentującej spółkę.
Brzmiało to urzędowo, ale zrozumiałem, dlaczego jest potrzebne.
Gdy ktoś wykorzystuje dane właściciela firmy, problem nie znika tylko dlatego, że właściciel zna tę osobę prywatnie.
Później poprosiłem Nowaka o krótką informację, jak przebiega zwykła obsługa podobnych wniosków.
Wyjaśnił, że na etapie zapytania pracownik może zapisać zainteresowanie klienta i przygotować wstępną ofertę, ale zgoda osoby mającej poręczyć finansowanie nie może być zastąpiona samym zdjęciem podpisu.
W pierwszym salonie ktoś prawidłowo zatrzymał sprawę.
W drugim pojawiło się błędne oznaczenie w systemie.
Było dla mnie bolesne, że Natalia i Laura najpewniej szukały drogi na skróty w przedsiębiorstwie, które nosiło moje nazwisko.
Jednocześnie wiedziałem, że nie wolno mi z tej zbieżności wyciągać wniosku o intencjach wszystkich pracowników.
Nowak zapytał, czy powinien od razu zamknąć obie sprawy.
Powiedziałem, żeby nie podejmował żadnych czynności skutkujących zawarciem umowy, lecz zachował oryginalną historię ich prowadzenia.
Gdybym z gniewu zażądał usunięcia wpisów, utrudniłbym odpowiedź na własne pytania.
Dyrektor przyznał, że początkowo planował jedynie poprosić o korektę nazwiska poręczyciela.
Wytłumaczyłem mu, dlaczego to za mało: nawet jeśli żadna umowa nie powstała, użycie danych bez wiedzy zainteresowanej osoby nadal wymaga wyjaśnienia.
Po wyjściu z gabinetu poprosiłem Natalię, żebyśmy porozmawiali przed budynkiem.
Laura próbowała iść za nami, lecz córka zatrzymała ją gestem.
Na parkingu wiało chłodne, jesienne powietrze.
Przez szklane drzwi widziałem czarny samochód, przy którym jeszcze rano ścierałem kurz.
Wydawało się dziwne, że jedno przedpołudnie tak wyraźnie podzieliło moje życie na czas przed teczką i po niej.
„Dlaczego twoja mama składała wniosek w naszym salonie?” — zapytałem.
„Prowadzi firmę organizującą przyjęcia.
Wiesz o tym”.
Wiedziałem.
Widywałem ją na rodzinnych kolacjach, gdy opowiadała o wystawnych weselach, firmowych galach i gościach, którym trzeba zapewnić idealną obsługę.
Nigdy nie zadawałem pytań o jej rachunki.
Nie łączyłem też jej działalności z zakupem samochodów.
„Chciała rozwinąć ofertę o przejazdy dla klientów” — powiedziała Natalia.
„Uważała, że własne luksusowe auta pomogą jej zdobyć zamówienia”.
„A moje nazwisko miało pomóc jej zdobyć finansowanie?”
„Mama mówiła, że to tylko wstępne formularze.
Że później wszystko z tobą uzgodnimy”.
„Kiedy później?”
„Po ślubie”.
Spojrzałem na nią uważnie.
Mieliśmy za kilka miesięcy stanąć razem przed rodziną i obiecać sobie uczciwość.
Natalia mówiła o tym terminie tak, jakby ceremonia miała z mocą wsteczną usprawiedliwić decyzje podjęte bez mojej wiedzy.
Nie potrafiłem tego zrozumieć.
„Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem.
Nawet gdybyśmy byli, nadal musiałabyś zapytać”.
Natalia przygryzła wargę.
„Ona naprawdę ma kłopoty.
Straciła dwa duże kontrakty.
Od miesięcy ukrywa przede mną rachunki, a teraz wierzyciele żądają pieniędzy.
Mówiła, że bez nowych zleceń straci firmę”.
„Przykro mi, że ma długi.
To nie daje jej prawa do mojego podpisu”.
„Wiem”.
Powiedziała to tak cicho, że ledwie usłyszałem.
W tamtej chwili chciałem uwierzyć, że jest szczera.
A jednak pamiętałem, jak zaledwie godzinę wcześniej publicznie wyrzekła się mnie z powodu ściereczki.
Trudno było pogodzić te dwie twarze tej samej osoby.
Pojechałem do mieszkania, które przez ostatni rok coraz częściej nazywaliśmy wspólnym.
Natalia nie towarzyszyła mi.
Zapytałem ją tylko, czy zechce jeszcze tego dnia oddać wszystkie posiadane kopie moich dokumentów.
Przytaknęła.
Kiedy otworzyłem szufladę biurka, znalazłem umowę z salą weselną.
Leżała pod katalogiem dekoracji, dokładnie tam, gdzie ją zostawiłem.
Na ostatniej stronie widniał mój autentyczny podpis, ale brakowało wykonanej dla nas kopii, którą pamiętałem z dnia rezerwacji.
Zrobiłem zdjęcia zawartości szuflady i odłożyłem dokument na miejsce.
Nie wiedziałem, kto zabrał kopię.
Sam jej brak był zbyt słabą podstawą do oskarżenia.
Wysłałem natomiast wiadomość do mecenas Igi Zielińskiej, która od lat pomagała naszej rodzinnej firmie w sprawach prawnych.
Zależało mi, żeby ktoś z zewnątrz uporządkował kolejne kroki.
Poprosiłem ją także o wskazówki dotyczące ochrony moich danych osobowych.
Iga oddzwoniła jeszcze tego wieczoru.
Zaleciła, abym spisał przebieg zdarzeń, nie prowadził własnego przesłuchania pracowników i nie podpisywał żadnych oświadczeń przedstawionych przez Natalię lub Laurę.
Dokumenty firmowe mieli zabezpieczyć upoważnieni pracownicy; ja mogłem zachować jedynie materiały, do których miałem legalny dostęp.
Wspólnie mieliśmy też ustalić, czy trzeba powiadomić instytucje, które mogły otrzymać wnioski.
„Wiesz, co jest najtrudniejsze?” — zapytałem.
„To, że ktoś bliski znalazł się po drugiej stronie?”
„Nie.
To, że jeszcze rano próbowałem go usprawiedliwić”.
Iga przez chwilę milczała.
Potem powiedziała, żebym nie podejmował decyzji o związku w środku dochodzenia, lecz nie pozwolił również, by uczucia kierowały ustalaniem faktów.
Po rozmowie usiadłem przy kuchennym stole.
Miałem przed sobą dwie kartki: własną notatkę z poranka i numer służbowy Nowaka.
Zadzwonił, zanim zdążyłem napisać kolejne zdanie.
„Panie Aleksandrze, Kamil zgłosił się sam.
Chce wyjaśnić, skąd wziął skan podpisu.
Twierdzi, że nie otrzymał go od pani Laury”.
„Od kogo więc?”
Nowak zawahał się, po czym odpowiedział:
„Wiadomość przyszła z adresu Natalii.
W załączniku była fotografia strony z pańskim podpisem”.
Jaką rolę Natalia naprawdę odegrała w sprawie podpisu?
Dowiedz się w Części 4.
