Przez pół dnia wpatrywałam się w nazwisko Barbary na kopii upoważnienia.
Chciałam, żeby Marek powiedział, iż jej podpis również został podrobiony.
On jednak nie zamierzał zgadywać.
Powiedział, że najpierw potrzebujemy wyjaśnienia, skąd dokument trafił do teczki Dariusza i kto był przy jego sporządzaniu.
Nie chciałam więcej rozmawiać z teściową w naszym domu.
Zgodziłam się na krótkie spotkanie w kancelarii Marka, przy otwartych drzwiach pokoju, w którym pracowała jego asystentka.
Barbara przyszła punktualnie, ubrana w ten sam beżowy płaszcz, który nosiła podczas rodzinnych uroczystości.
Nie spojrzała na mój policzek.
— Chcę wiedzieć, dlaczego odebrano mi kartę — zaczęła.
— Chcę wiedzieć, dlaczego podpisałaś, że byłaś świadkiem mojego podpisu — odpowiedziałam.
Marek położył kopię dokumentu na stole.
Barbara spojrzała na nią i zacisnęła usta.
— Dariusz mówił, że wszystko jest już uzgodnione.
— Byłam tam, kiedy podpisywałam? — spytałam.
Milczała.
W końcu powiedziała:
— Nie. Nie było cię.
Przez chwilę w gabinecie słychać było tylko szum drukarki za ścianą.
To przyznanie nie oznaczało jeszcze, że była autorką fałszerstwa, ale wyjaśniało jedną rzecz: świadomie potwierdziła zdarzenie, którego nie widziała.
— Dlaczego? — zapytałam.
— Syn powiedział, że ratuje rodzinę przed problemami z płynnością — odpowiedziała.
— Że jesteś zbyt ostrożna i wstrzymujesz wszystkie decyzje.
— To były moje rachunki i majątek fundacji, nie jego pieniądze.
Barbara otworzyła torebkę, jakby zamierzała wyjąć telefon.
Zamiast tego wyjęła pogniecioną chusteczkę.
— On zawsze powtarzał, że bez niego nie poradziłabyś sobie z niczym.
Nie wiedziałam, czy chce mnie zranić, czy dopiero teraz słyszy, jak okrutne były to słowa.
Marek zapytał o Wiktorię Wolską.
Barbara natychmiast uniosła głowę.
— To zamknięty rozdział — powiedziała.
— Dariusz twierdził, że jego pierwsza żona nie żyje — odparłam.
— Czy pani również w to wierzyła?
Barbara spojrzała najpierw na Marka, potem na drzwi.
— Wiktoria żyje — wyszeptała.
Poczułam, że moje ręce stają się zimne.
— Od dawna o tym wiesz?
— Od zawsze. Rozwiedli się, zanim Dariusz cię poznał.
Powiedział mi, że nie chce o tym opowiadać, bo rozwód był upokarzający.
Potem wymyślił tę historię o wypadku.
Myślałam, że kiedyś sam ci powie.
Widziałam ją teraz inaczej.
Przez lata pozwalała mi słuchać o kobiecie, którą miałam opłakiwać razem z mężem.
Na komodzie trzymała jej zdjęcie, przy którym nieraz stawiała kwiaty.
Ta dekoracja miała oswoić kłamstwo.
— Czy Wiktoria kontaktowała się z Dariuszem? — zapytał Marek.
Barbara spuściła głowę.
— Od około roku. Wiem tylko, że mieli wspólny interes.
Dariusz mówił, że musi jej oddać stare pieniądze.
Marek zanotował odpowiedź.
Nie potraktował jej jak dowodu całego oszustwa.
Poprosił, by Barbara zachowała korespondencję dotyczącą podpisanego dokumentu i złożyła swoje wyjaśnienia organom prowadzącym sprawę.
Jej twarz wykrzywiła się ze strachu.
— Czy mnie zamkną? — spytała.
— Nie mogę pani tego powiedzieć — odparł.
— Mogę tylko powiedzieć, że ukrywanie prawdy nie poprawi pani sytuacji.
Kiedy wychodziła, zatrzymała się przy mnie.
— Emilio, ja nie wiedziałam, że on cię uderzy.
— Wiedziałaś, że podpisałaś nieprawdę — odpowiedziałam.
Nie próbowałam być okrutna.
Po raz pierwszy mówiłam jej o czymś, czego nie zamierzałam usprawiedliwiać.
Po spotkaniu Marek pokazał mi zestawienie sporządzone przez księgową fundacji, panią Agatę.
Cztery przelewy trafiły do spółki świadczącej rzekomo usługi doradcze przy wynajmie nieruchomości i organizacji podróży.
W dokumentach przewijał się skrót „WW Projekt”.
Kwoty nie wystarczały, by dowieść przestępstwa, lecz opisy usług były niemal identyczne, mimo różnych terminów.
Pani Agata dołączyła do zestawienia historię akceptacji wydatków.
Nie była oskarżana o udział w oszustwie; sama zgłosiła Markowi dokumenty, których pochodzenia nie potrafiła wyjaśnić.
Pokazała, że z konta służbowego Dariusza przekazano jej skany zatwierdzeń, a następnie żądano realizacji przelewów w bardzo krótkich terminach.
Kiedy pytała o oryginały, słyszała, że „Emilia ma ważniejsze sprawy niż podpisywanie kolejnych kartek”.
W dwóch przypadkach wstrzymała płatności.
W pozostałych przesłane jej kopie wyglądały na kompletne.
To było bolesne odkrycie.
Dariusz nie tylko korzystał z moich pieniędzy.
Posługiwał się moją nieobecnością jak argumentem, wykorzystując wizerunek żony, która rzekomo nie interesuje się sprawami firmy.
Wiele razy słyszałam, jak mówił znajomym, że wolę wybierać zasłony niż czytać umowy.
Nie protestowałam, ponieważ nie chciałam zamieniać rodzinnego spotkania w spór o kompetencje.
Teraz każda taka drobna uwaga wydawała się częścią większego obrazu.
Marek pokazał mi też kopię jednego z dokumentów z datą sprzed trzech miesięcy.
W tym dniu byłam na pogrzebie dawnej przyjaciółki mojej matki i cały poranek spędziłam poza Warszawą.
Miałam wiadomości, bilety i osoby, które mogły to potwierdzić.
Nie stanowiło to jeszcze automatycznego dowodu fałszerstwa, ale dawało konkretny punkt do sprawdzenia.
Po raz pierwszy poczułam, że moja pamięć nie musi bez końca przegrywać z pewnym siebie tonem Dariusza.
— Czy zarząd mógł je zatwierdzić bez mojej wiedzy? — spytałam.
— Pewne wydatki operacyjne tak — powiedział Marek.
— Ale przy tym limicie i rodzaju usługi wymagana była dodatkowa akceptacja.
Właśnie dlatego pojawiły się dokumenty z twoim podpisem.
Przypomniałam sobie wieczory, kiedy Dariusz prosił mnie o „jeszcze jedno potwierdzenie”.
Gdy odmawiałam, wzdychał i mówił, że mój ojciec wychował mnie w strachu przed ryzykiem.
W tamtych chwilach broniłam ojca.
Nie zauważyłam, że sama zaczynam wątpić we własne decyzje.
Dwa dni po kolacji odebrałam połączenie z nieznanego numeru.
Kobieta przedstawiła się jako Wiktoria Wolska.
Jej głos brzmiał zwyczajnie, nawet zmęczenie było w nim zwyczajne.
To nie pasowało do postaci z opowieści Dariusza, tej wiecznie młodej kobiety z fotografii na komodzie Barbary.
— Nie rozłączaj się — poprosiła.
— Wiem, że masz powody, żeby mnie nienawidzić.
— Nie znam cię — odparłam.
— Wiem tylko, że pisałaś do mojego męża w wieczór, kiedy mnie uderzył.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nie wiedziałam o przemocy — powiedziała w końcu.
— Ale wiedziałam o podpisach. Nie będę udawać, że nie.
Zacisnęłam palce na telefonie.
— Po co dzwonisz?
— Bo Dariusz zapewniał mnie, że wszystko odbywa się za twoją zgodą.
Kiedy zobaczyłam wiadomości od niego po przyjeździe policji, zrozumiałam, że zostawi mnie z dokumentami, za które sam nie chce odpowiadać.
Nie uwierzyłam w jej nagłe przebudzenie.
Zapytałam, czy chce zeznawać.
Odpowiedziała, że rozmawiała już z prawnikiem i nie zamierza składać obietnic przez telefon.
Przesłała jednak Markowi, za jego zgodą, kopię pisma, które dostała od Dariusza.
Tego wieczoru siedzieliśmy z Magdą przy kuchennym stole, gdy Marek oddzwonił.
Pismo dotyczyło planowanego zabezpieczenia pożyczki na naszej rezydencji.
Miało zostać przedstawione pośrednikowi nazajutrz.
Dołączono do niego to samo pełnomocnictwo z moim sfałszowanym podpisem.
Jeszcze gorsza była godzina spotkania.
Wyznaczono je na rano, zanim zdążyłabym otrząsnąć się po nocy przemocy.
— Jeżeli ktoś zaufa temu papierowi — powiedział Marek — próba obciążenia domu może wejść w kolejny etap.
Musimy uprzedzić to, co zaplanowali.
Dlaczego przygotowali transakcję właśnie teraz i kto jeszcze znał fałszywe pełnomocnictwo? Odpowiedź czeka w części 4.
